Licht en lucht

De grote vakantie is begonnen! De eerste week staat voor Wolfje in het teken van een dag-kamp "Licht en Lucht" genaamd. Ooit speciaal opgezet om de Amsterdamse bleekneusjes letterlijk van licht en lucht te voorzien. Deze stadse bleekneusjes worden om acht uur 's ochtends op diverse plekken in de stad opgehaald om vervolgens naar de Kennemerduinen te gaan. Daar is een tentenkamp opgezet en worden de kinderen de hele dag beziggehouden in de gezonde buitenlucht. Rond vijf uur komen de kinderen weer terug in de grote vieze stad om de volgende ochtend vroeg weer naar de frisse buitenlucht te vertrekken.
Voor Wolfje is het de eerste keer dat zij meegaat. Gelukkig gaat ons buurmeisje ook mee, voor haar is dit het derde jaar dus zij weet wat haar te wachten staat. Na een kort nachtje slapen van de spanning komen we aan bij de opstapplaats. Buurmeisje is er al en staat te praten met twee andere meisjes die zij kent van dit kamp. Ik zie dat Wolfje probeert kontakt te maken maar de meiden in het groepje hebben het druk met het weerzien en merken haar niet op. Als Wolfje weer bij mij komt staan en voor Elfie en liedje zingt weet ik dat zij zich onzeker voelt en steun zoekt bij haar zusje. Ik kijk nog eens rond en begin langzaam systemen te ontdekken. Het zijn geen losse kinderen maar de meeste zijn samen met hun broer of zus net als buurmeisje en buurjongen. Op dat moment vraagt een vader:"Gaat zij ook mee?" en wijst naar Elfie in haar rolstoel. Op mijn ontkennende antwoord zegt hij:"jammer". "Ja" denk ik, "ontzettend jammer". Maar niet voor Elfie zelf, die heeft in haar zeer beschermde omgeving een leuk leven zonder zorgen. Geen onzekerheden of zij wel door een groep geaccepteerd wordt, geen angst of ze wel ergens bij hoort en of ze wel een vriendinnetje zal vinden. Geen erg in het feit dat haar ouders gescheiden zijn en ook geen gehandicapt zusje waardoor je bang bent dat andere kinderen jou nu ook raar vinden. Geen angst om te falen, geen druk om te presteren. Je zou bijna geloven dat zij verlicht is. Geen gisteren geen morgen, alleen het "nu". Ik adem dus ik ben.

Thuisgekomen voel ik mij vreselijk verdrietig. De tranen slik ik dit keer niet weg maar laat ze komen in de hoop dat het oplucht. Het beeld van mijn lieve kleine dappere Wolfje in de duinen tussen 200 onbekende stadse bleekneusjes doet mij pijn. Mijn gedachten gaan terug naar de tijd waarin Michiel en ik besloten een tweede kindje te maken. Onze relatie was toen al niet stabiel maar 1 ding wisten wij zeker; wij hadden allebei zoveel steun aan onze broers en zus gehad dat wij dat Wolfje niet wilden onthouden. Wij wilden haar een levensgetuige geven, iemand die haar ouders net zo kent als zij. Iemand die gedeeltelijk hetzelfde levenspad bewandelt. Een broertje of zusje om mee te rivaliseren en te experimenteren. Want wat er ook met onze relatie zou gebeuren, de kinderen zouden in elk geval elkaar hebben.
Dat dit allemaal zo anders is uitgepakt is meer dan "jammer". De pijn die ik hierover voel kan ik niet onder woorden brengen. Want wat had ik mijn dochters vanmorgen graag samen op de bus gezet. Beide met een rugzak voorzien van zwem- en regenkleding, een broodtrommel en flesje drinken zoals het kamp voorschrijft. Vanavond zou ik dan de verhalen aanhoren van de twee zusjes die elkaar niet uit laten praten en ruzie maken omdat ze zo moe zijn van al dat licht en die frisse lucht. Wat zou ik Wolfje's rugzak vol zorgen en onzekerheden graag net zo makkelijk uitpakken als haar rugzak met regen- en zwemkleding, de broodtrommel en het flesje drinken. Net als elke ouder gun ik haar een licht en luchtig bestaan. Hopelijk lukt het haar deze week zelf om haar zware rugzak even te laten voor wat het is en te genieten van het zonlicht en de heldere lucht in de duinen.

Heemskerk

Daar rijden we dan, op naar de nieuwe school van Elfie in Heemskerk. Volgend schooljaar is zij geen kleuter meer en vanwege ruimtegebrek in het hoofdgebouw in Wijk aan Zee zijn de kinderen van leerweg 3 ondergebracht in de dependance. Ook al is het logisch dat er juist voor deze leerweg (laag-zeer moeilijk lerend) gekozen is voor een kleine overzichtelijke lokatie, toch is het heel erg jammer dat we afscheid moeten nemen van het heerlijke ruime gebouw in Wijk aan Zee. Wie wil nu niet dat de school van zijn kind middenin de duinen staat!
Omdat de mytyl/tyltylschool van Heliomare zo uit zijn voegen is gebarsten, wordt er een nieuw gebouw in Beverwijk gerealiseerd en komen alle leerlingen weer bij elkaar. De plannen zijn vergevorderd maar het is onduidelijk wanneer de bouw start. Totdat de nieuwe school klaar is gaat Elfie dus naar Heemskerk.
Als we de klas binnekomen kijken de andere kinderen ons vrolijk aan. Ze vragen hoe wij heten en vertellen dat zij ook in Wijk aan Zee hebben gezeten. Slik! Ze praten allemaal. Na een praatje met de juf en klasseassistent gaan we in de kring. Elfie begint te stralen want deze juf heeft ook een gitaar! Maar het wordt nog mooier want in deze klas krijgen de kinderen allemaal een eigen gitaartje, echt een andere aanpak dus. En ook de liedjes zijn anders. Geen peuterrijmpjes maar Dirk Scheele en aaiaaijippiejippiejee.

Later, op de bank in de tv-hoek, zingt een jongen mee met de dvd van Nick en Simon. Een ander kijkt op de pc naar filmpjes op you-tube. Ik zie Elfie die op de grond zit en heel voorzichtig met de zijkant van haar handjes langs de haren van een zachte knuffelaap strijkt. Zal zij zich hier wel thuis gaan voelen, is ze hier wel aan toe? Ik kan eigenlijk niet bevatten dat Elfie kleuter-af is terwijl zij verstandelijk het peuterniveau nog moet bereiken. Het voelt als een roltrap waarvan je verwacht dat hij omhoog gaat maar dat niet doet. Bij de eerste treden raken je hersens in de war en kunnen de tegenstrijdige informatie niet aan. De verwachting en de realiteit, komt het daar niet alijd weer op neer? Gelukkig komt ook haar vriendinnetje Pam in de klas, dat is tenminste vertrouwd!